Како патувам по тебе низ мене.

Во телото: вода
Во водата земја.
Во земјата – кофчеџе со дребулии, писма и фолија од бомбона.
стаклено шише полно со парички; што ѕвечка и тропка како часовник.
Запалка без оган.
стаклено шише празно од парфем.
Во него мирис.
На мирисот.
Тело.
Во телото: вода.

Напишете коментар

Filed under некој ред поезија

Приказни. Викторија

Имаше мирис на молња што паѓа. Се појавуваше на моите прсти. Се спротиставуваше на моите видици кон иднината. Едноставно мразеше политика. Мразеше луѓе што сакаат да наредуваат. Немаше сопруг, имаше внука од сестра и.
Еднаш се облече во венчаница и гласно се смееше. Играше на гласна музика, ми го сврте грбот и со малку ѕиркање ми фрли кутија цигари. Јас го фатив бидермаерот. Реков да.
Имаше мирис на снег што се топи под ноктите. Колку да се разбудам. Ја немаше. Не беше тука. Едноставно не беше таму. Не беше секаде. Ја барав и не се јавуваше. Ѕвонев и немаше сенка на клучалката. Не беше таму.

Имаше мирис на топлина. Луѓето многу го сакаат тој мирис. Некои луѓе сакаат да го изгаснат светлото и сакаат да гледаат во отворениот оган од печката. Некои луѓе сакаат да гледаат луѓе што ги гасат светлата и чии лица се затоплени.

***

-Страв ми е дека ова ќе заврши.
-Не мора да заврши.

1 Коментар

Filed under Приказни. Жени

Приказни. Сара.

Сара верува дека ѕвездите се вистински ангели и секое бело пердувче што ќе го најде го складира долго во нејзините трепки, верувајќи дека паднало од нејзините чувари. Потоа упорно бара канти или контејнери, каде нежно ја сместува нејзината болна фантазија. Не знае да се смее, вештачки ги криви малечките усни. А има бесконечно црна коса, не толку долга колку што таа сака, и исто толку меки зеници. Не е премногу висока; секогаш можам да и ја видам белата платнена панделка, несмасно заплеткана над левото обично кафено око, секогаш невешто нашминкано, или можеби разлигавено од плач.

***

Сара имаша тажна зима за секое мое лето, имаше плач до лудило за секој мој подарен цвет. Сара беше луда; самата така кажуваше. Одбираше да оди по ивичњаците, да експериментира со тротоарите и ризикува со семафорите. Пуши. Три до пет кутии дневно од најефтините цигари.
сара беше луда.

***
Иако се убедував дека ја сакам, ја лажев дека е убава.
Прво неверство: пијана. Второ неверство: пијана до смрт. Сара е навистина луда.
Ја оставам како што се остава ѓубре, не гледајќи назад. Сепак, ден после мене, знаев дека секое утро голта залаци натопени со солзи од други мажи, додека тивко, сама плаче.

***

Кратко после ужасната разделба нејзината вселена колапсираше, изгледа и симнав премногу ѕвезди. Лудата Сара.

4 Коментари

Filed under Приказни. Жени

Приказни. Христина

Мразам да речам; изгазена си од некој црн вакуум и ништо не останало од тебе. Немаш убава коса, престана да се смееш поради обични работи, детето умре во тебе, Христина! се напушти себеси поради мене и Него, а јас само немо гледав во честичките солзи што ти ги напуштаат изморените трепки. Некогаш имаше луѓе што знаеја да шепотат; види ги! И знам дека позади нас се смееја, уживаа во она што не умееја да го посакаат. Јас станав тие луѓе, полн со редови и правила, безумно, гледајќи само на север, каде не смее да има сончево лето. Имам премногу причини да да изнајдам начини за средба, често само можам да уживам во хармонијата на твојот телефонски број, и немо да гледам. Иако, денес, живееш само два ката под мене.

***

Христина е најубавата жена што сте ја виделе, костенлива коса, и никогаш не би помислиле дека кафените очи можат да бидат толку убави. Кожата што и почива на челото често знае да биде некогаш скриена од косите шишки, иако погледот секогаш ќе ви одлута кон устата направена од зајдисонца. Христина е облечена во мириси на сува есен и капини, знае да пее, знае да шепоти, знаеше да сака. И оној мир што и лежи на голата половина.
Христина е најубавата жена што ја видов.

***

-Кој ти се јави?
-Мајка ми. Треба да одам.
И замина. И заминува, за пак да се врати и пак да замине. И секојпат доцни се повеќе, пред пак да ја заврти кваката.
-ХРИСТИНА!

***

Знам да се сретнам со Христина во лифт, и долго да молчам и долго да молчи. Некогаш знам да ја повлечам за ракавот пред да замине, таа знае да чека некој збор. Знам да ја пуштам да истрча, знае да замине. Знае да замине.

Напишете коментар

Filed under Приказни. Жени

Приказни. Александра.

Некогаш имам точно одбрани периоди, кога одбирам времето да ме врати кај тебе. Обично се тоа предолги секунди, полни минути кога денот не знае дали станал пијана ноќ, а ноќта мамурно утро. Тогаш, за мене запамтен распоред, флашите се отвараат истовремено со несвежите рани, тенкото стаклено срце и неговите парченца ѕвезди исто така во вид на мали срца на кои пишува; ГОЛЕМИ РАНИ, оставени од сите неранливи жени. Се отвора единствениот прозорец за да низ едната врата дувне мајски провев кој ги носи
мирисите на ефтин дезодоранс и кафе, и ги изветрејува онаму каде што (се надевам), ќе бев јас да не беше ти. А знам дека тоа е едно прекрасно место со една клупа и една сува врба. Многу цвеќе.

***

Ги нарекувам како што сакам јас. Како што се викаш ти. Редовна последица следи секогаш после грешното, може ли да речам, намерното, неодмерено ословување на косите до мене со твоето име, и ете, ме оставаат без да им ветам дека ќе се потрудам. Дури и кога се викаат како тебе, сеќаваат, знаат дека те повикувам, како шаман – злодух!
Некогаш ми се причинуваат причини за други поинакви заминувања, како што сакам да си замислувам, дека не заминуваат поради лошото именување (покрстување?!) туку ете, не сум тој, што го очекувале… Можеби е до името. Или до тебе. Не е моја вината нели?

***

Еднаш напишав: имаш ли некој до тебе? Ти треба ли?
Да додадам: Сакам да бидам тој – јас, јас – тој, и никогаш да не се смениме, и смислувам полно среќни сценарија: а јас и ти се држиме рака за рака и трчаме за да не накиснеме зошто сме настинати, и стигаме среќни над белите чаршави кои по обичај мирисаат на твоите мириси. И во безвремието забораваме да ја мериме љубовта, само се сакаме, неограничено, во немерливоста на љубовната тишина.

***

По цена на сите мои имиња, маски, ликови и филмско тажни карактери. По цена на гордоста, честа, мојот толку свет морал!
Се надевам дека ѓаволот го чита ова.

Напишете коментар

Filed under Приказни. Жени

Приказни. Маја

Некогаш… Некако таа ги има овие очи во мене. Бојата на ирисот и се менува во зависност од потребата; но ноќе бираше да и бидат зелени, со широко раширени зеници. Што гледаш, прашуваше. Што гледам, се прашував.

***

Брзите утра ме опоменуваа дека доаѓа зима, ги снема птиците, потоа ги снема лисјата. Освен некои луѓе, се друго беше исто; кафе што преврива, пепелник полн со отпушоци, прашливи книги на полицата, прав на телевизорот, прав на неиспрана постелнина, мирис на закиселено вино, потоа; брава чие јазиче не работи, лифт што брзо закочува, садови за миење помеѓу чистите садови, заостанати сметки, опомена пред исклучување. И други нечистотии; мувла на лебот, мувла на ѕидот, незавршени писма.
Маја уште спие. Маја ги отпишала своите соништа на 14, така што ретко се разочарува поради ненадејни дождови на летото, уште поретко се радува на виножитата. Мислам дека нешто ја боли, и секако, мислам дека таа знае за тоа. Во траењето на едно нејзино приспивно бладање се доближи уште поблиску до мене и ми призна; ме боли. Тоа признание остана на врвот на моите прсти засекогаш, нешто од нејзината кожа се пренесе на мене исто како нејзината леплива топлина, како нејзиниот најтажен поглед, меката коса, најтивкиот допир што некој може да ти го нанесе. Боли. И секогаш го чувствував потоа; нешто скршено на врвот од моите прсти, грст стакла. Нешто тешко, и нешто засекогаш.
Потајно бев заљубен во Маја.

Напишете коментар

Filed under Приказни. Жени

Научнофантастична (ја менуваш иднината само со мислење на неа, или хајзенбергов принцип за непознавачи на физика како мене)

Си реков за тебе дека си повратник од иднината,
што дошла да донесе тајна одлука
што ќе го смени светот.
Со тоа кажано,
Некаде околу времето кога се појави ти
Под неразјаснети околности денот
почна да почнува во 4 часот наутро,
и остануваше 4 часот наутро до 20 часот навечер.
Некое време беше убаво, пред времето кога
дозна дека додека ти го чував времето
по малку крадев од него без да знаеш.
и се налути.
и мораше да станеш поубава
и стана поубава од креветот и се телепортираше на сите места
стана водата во секоја капка
електрон во секој оган
беше мирисот во воздухот после молња
беше секаде и секаде знаев дека си секаде околу мене.
(Освен кога те немаше)
Така разбрав дека мора некаде да истечеш.
Ќе биде тоа некоја мала река
првин ќе бидеш вода, оган, струја, риба, па сирена, па жена,
ќе излезеш извалкана од еволуција и ќе ја фенираш косата.
Ќе го облечеш фустанот со боја на невеста и ќе чекаш да се ти се излади кафето.
Во меѓувреме
формирана е посебна секта на љубовници, само за да те чува од мојата верба.
морам сите да ги убијам.
тие те лажат и не те сакаат колку мене,
јас ја разбирам иднината а тие упорно гласаат за минатото.
За среќа те убедив и те вратив кај мене – не ти треба да бидеш нечија девица.

***

Се сеќавам дека;
Толку многу зборуваше што сакав да те разберам
Мртви скорнав да ме учат на тајни писма само за да ти пишувам поезија на новоговор
Ме бакна.

***

Како дојде, и колку од тебе дојде
кога дојде, не знам,
Но знаев дека те знам, те знам толку многу добро што многу те знам
Тогаш одлучив дека ќе мора да се заљубам во тебе за да го спасам светот.

Напишете коментар

Filed under некој ред поезија